“Ik mail je nu liever dan dat ik je bel of het je live vertel. Ik heb slecht nieuws gekregen.” Dit was 24 augustus 2023. Alleen al van de onderwerpregel in mijn mailbox, slecht nieuws, kreeg ik kippenvel. Het klonk onheilspellend. Ik klikte haar bericht meteen open. “Vorige week heb ik te horen gekregen dat ik borstkanker heb. Het is uitgezaaid in de botten.” Het nieuws benam me de adem. “Nieuws dat ik nog een poos voor me wil houden, omdat ik het nog niet kan bevatten.” En nog steeds is het niet te bevatten. Ook niet nu ze weg is.
Jolie was geen journalist van één onderwerp. Ze was een dijk van een interviewer en een schrijver die zich nooit in één hokje liet duwen. Voor Intermediair maakte ze long reads en diepte-interviews die ertoe deden, over werk en wat het met mensen doet. Ze interviewde inspirerende personen als Simon Sinek en Sander Lusink. Voor FemmeFrontaal, waar ze testredacteur was, en voor het automagazine Carros bouwde ze haar reputatie op als autojournalist, vooral als het ging om Italiaanse merken, een liefde die altijd door haar zinnen heen scheen. Ze maakte podcasts: Kennisbank van de Nederlandse Vereniging van Banken en De Koecast voor De Heus Voeders, met reportages en scripts. Haar mooie Brabantse stem leende ze aan voice-overs en kinderboeken. Ze maakte producties voor Gooisch, voor de NCRV, voor zoveel media. Haar werk was zo afwisselend als zijzelf.
En toen werd alles anders.
Ze heeft er nooit aan willen toegeven, want dat zou betekenen dat ze zich gewonnen gaf. Vanaf de dag van de diagnose is haar leven nooit meer normaal geweest. Ze werd geleefd door ziekenhuisbezoeken, behandelingen en onderzoeken. Heftige behandelingen, met nare bijwerkingen. En ondertussen kroop de kanker steeds verder haar lichaam in.
Bijna niemand uit haar werkkring wist het; de eerste twee jaar hield ze het voor zich. Ze maakte, zo goed en zo kwaad als het ging, herinneringen met haar zoon, haar man, haar stiefdochters, familie en de vrienden die het wél wisten. Maar in plaats van reizen, verhalen vertellen, auto’s testen, podcasts maken en haar mooie Brabantse stem verkopen, werd haar leven steeds kleiner.
Als we elkaar zagen, wilde ze het niet over die meedogenloze ziekte of de behandelingen hebben. Nee, Jolie wilde alles weten over mijn wereld. Zo lief.
Wat ik in haar bewonder is haar puurheid, haar oprechtheid, haar schaterlach, haar interesse en haar eerlijkheid. Ze kon kritisch zijn, op anderen, op zichzelf. De lat lag hoog. Ze genoot van de ogenschijnlijk kleine dingen, waar ik nog wel wat van kan leren: het water, de natuur, de vlinders, de bomen, of de novembermist die ‘s nachts mysterieus in ons Italiaanse dorp hing. Speciaal daarvoor trok ze er ‘s avonds laat het dorp in, om foto’s te maken.
Ze danste, oh wat kon ze lekker dansen. Ze sprak wat Italiaans, nam me tijdens een persreis eens mee naar een bijzonder pleintje in Rome, en ik nam haar mee naar mijn huis in Italië. Waar we mysterieuze avonturen beleefden in het toen nog spookachtige huis van mij en Bart. Ze kroop zelfs een nacht bij mij in bed omdat ze dacht dat ze iets hoorde, en ik deed daarna onze slaapkamerdeur op slot. Het bleek de wind die de krakkemikkige stalen garagedeur liet rammelen. Zo zijn er nog veel meer verhalen, belevenissen die ik met haar deel en die blijven voortbestaan, in mijn hart. Van fantastische persreizen en oldtimerrally’s tot onvergetelijke herinneringen in het huis in Italië.
Ik heb zoveel bewondering voor haar moed. Haar moed om te strijden tegen de farmaceuten en de overheid voor het recht om langer te mogen leven, langer bij haar zoon te mogen zijn, langer bij haar man. In die strijd voelde ze zich ook weer even zichzelf: een journalist die alles op alles zet om rechtvaardigheid op de agenda te krijgen. Ook in haar laatste hoofdstuk bleef ze doen waar ze voor was opgeleid, vragen stellen, doorvragen, niet wegkijken.
“Dit had niet zo moeten gaan,” zei Jolie de laatste keer dat we elkaar zagen. Dat is een understatement. We zeiden ook tegen elkaar: we nemen geen afscheid. We zien elkaar. We zetten een komma,
un abbraccio, Odiel 🍀
