Als je de importeur na twee weken testrijden vraagt: “Zeg… wat is de prijs van deze wagen als hij straks uit de persvloot komt?” dan weet je eigenlijk al genoeg. Tegelijkertijd is dat ook precies het moment waarop de morele twijfel toeslaat. Want laten we eerlijk zijn: in een wereld waarin ik vooral elektrische auto’s rijd, voelt het not-done om enthousiast te worden van een dikke diesel, een pick-up ook nog.
Maar wat als een auto geen lifestyle-accessoire is of saaie woon-werkverkeer vehicle maar een noodzakelijke tool? Wat als je geen Vinexwijk, maar een klushuis in bergachtig gebied hebt, waar bomen moeten worden omgehakt, berghuisjes leeggeruimd, airco-units verplaatst en aanhangers tot de rand gevuld met tuinafval?
Vanuit Nederland naar Noord-Italië is het zo’n 1.250 kilometer, en ook dit keer doen we dat in één ruk.
Ik reed de Toyota Hilux Hybrid 48V eerder al offroad in Cappadocië, tussen het surrealistische puntmutsengebergte, waar hij vooral mocht spelen. Nu neem ik hem mee naar Italië, naar ons vakantiehuis Villa Mirella in Mango in Piemonte. Geen zanderige speeltuin deze keer, maar werk. En juist daar blijkt hij verdomd handig.
De reis ernaartoe is meteen een test op zich. Vanuit Nederland naar Noord-Italië is het zo’n 1.250 kilometer, en ook dit keer doen we dat, mijn man en ik, in één ruk. Omdat ik de Hilux tot nu toe alleen offroad had gereden, was ik vooral benieuwd hoe comfortabel zo’n werkpaard eigenlijk is op lange afstand. Is hij niet te robuust? Hoe zitten de stoelen? Een pick-up associeer je immers niet direct met rust, stilte en ontspannen aankomen. Toch valt dat verrassend mee, en dat is nog een understatement. De zitpositie is hoog en heerlijk overzichtelijk, de stoelen zijn stevig maar niet vermoeiend, en de mild-hybrid ondersteuning doet precies wat hij moet doen: kleine irritaties wegnemen. Start-stop gaat sneller en stiller dan je verwacht, en bij het invoegen of accelereren voelt de aandrijflijn net iets alerter dan bij een traditionele diesel.
Voor de Hilux zijn er twee motoropties: een 2.4 D-4D automaat en een 2.8 D-4D automaat. Onder de motorkap van mijn testauto ligt die laatste: de beproefde 2.8-liter viercilinder turbodiesel met 204 pk, gekoppeld aan een 48V mild-hybridesysteem dat 12 kW extra vermogen en 65 Nm extra koppel levert. Geen wereldschokkende cijfers, maar wél precies genoeg om je dat extra zetje te geven wanneer je met 3.500 kilo aan trailer een helling oprijdt. Afhankelijk van wat je nodig hebt, stuurt hij zijn kracht naar de achterwielen of naar alle vier.
Zuinig is hij niet, dat hoeft ook niet mooier gemaakt te worden. Met een verbruik van rond de 1 op 10 stoppen we onderweg één keer vaker om de benen te strekken dan ik gewend ben. Maar die extra tankbeurten voelen minder als een straf wanneer je weet wat je ervoor terugkrijgt: extra koffie, rust en het gevoel dat deze auto geen moeite heeft met afstand.
De laadbak vult zich met alles wat je simpelweg normaal niet in een auto kwijt kunt.
In tegenstelling tot wat ik vooraf hoorde, en wat collega’s soms schrijven, was ik op lange afstanden juist aangenaam verrast door de Hilux. “Dat zal wel een stuiterende rit worden,” kreeg ik meer dan eens te horen. Het beeld dat een pick-up per definitie spartaans rijdt, blijkt hardnekkig, maar klopt anno 2026 niet. Voor mij zit comfort bij lange ritten niet in luxe-opties, maar in de basis: stoelen die je lichaam goed ondersteunen (dat maakt écht het verschil in hoe moe je aankomt), een interieur waarin geluiden niet continu om aandacht vragen en een onderstel dat rust brengt in plaats van onrust. Precies dat doet de Hilux beter dan verwacht. De stoelen bieden, zoals gezegd, meer dan voldoende steun, al is languit liggen door de dubbele cabine natuurlijk geen optie, en zowel rijwind als het geluid van forse winterbanden worden verrassend goed gedempt. Rij je ‘m ontspannen, zo tussen de 100 en 130 km/u, dan voelt de Hilux op zijn best aan: het onderstel blijft rustig en de motor loopt ontspannen. Nee, dit is geen S-Klasse, maar dat verwacht je hier ook niet.
Eenmaal aangekomen in ons dorpje Mango mag hij, na een nachtje uitrusten, doen waarvoor hij is gemaakt. Dit is geen showroomomgeving en geen strak aangeharkte testlocatie. Dit is een heuvelachtig wijndorp met smalle wegen, losse ondergrond en een tuin die in de winter meer weg heeft van een ontploft bos. Je raadt het al: het huis moet zomerklaar worden gemaakt en een berghuisje in de Alpen leeggehaald. Bomen worden omgehakt en verplaatst, takken afgevoerd, puin en oud hout naar de stort gebracht, airco’s gekocht en vervoerd, meubels ingeladen. De laadbak vult zich met alles wat je simpelweg normaal niet in een auto kwijt kunt. En hier wordt de Hilux pas echt onmisbaar.
Het rijden met belading, op hellingen en over grindpaden voelt gecontroleerd en voorspelbaar. De vierwielaandrijving is er wanneer je hem nodig hebt, bijvoorbeeld op een steile helling met Smartbak trailer, zonder drama of ingewikkelde instellingen. Dankzij de mild-hybrid ondersteuning is het wegrijden op steile stukken soepeler dan verwacht, vooral bij lage snelheden. Dit is geen auto die je continu moet overtuigen om zijn werk te doen; hij doet het gewoon. Alles aan deze auto voelt ontworpen vanuit gebruik, niet vanuit marketing.
Geen overbodige franje, maar vorm die logisch voortkomt uit functie.
En misschien is dat ook waarom hij er zo goed uitziet. Toyota noemt het zelf functional beauty, en dat blijkt geen loze term. De Hilux is stoer zonder overdreven te zijn: gespierde lijnen, een stevige grille en een uitstraling die exact klopt bij wat hij kan. Het is geen auto die mooi wil zijn, hij is het, juist omdat alles een reden heeft. Noemen ze dat niet innerbeauty…?
Na een paar dagen klussen in Mango vertrekken we richting de Alpen om een berghuisje leeg te halen. Juist daar, op hoogte en in de sneeuw, laat de Hilux zien hoe prettig eenvoud kan zijn. Met belading blijft hij stabiel, afdalen gaat gecontroleerd en het vertrouwen dat hij geeft is misschien wel zijn grootste kwaliteit. Geen moment voelt hij zenuwachtig of overbelast. Waar sommige moderne auto’s je continu wijzen op systemen, piepjes en ingrepen, laat de Hilux je vooral rijden.
Het contrast met veel auto’s die ik momenteel test is opvallend. In elektrische auto’s ben ik vaak bezig met digitale snufjes, efficiëntie, regeneratie en actieradius. In de Hilux draait het om praktisch gemak, alsof je een fijne collega op wielen hebt. Dat voelt geruststellend. Zeker in de bergen, waar de sneeuw tot aan je enkels ligt, het glad en glibberig is en je geen zin hebt in zorgen, is dat een groot pluspunt.
Voor wie een auto nodig heeft die niet vraagt maar doet, is dit mijn showpony.
Na dagen werken, rijden en slepen ontstaat vanzelf de vraag die boven deze hele reis hangt: kan dit nog, zo’n diesel pick-up? Het antwoord is genuanceerd. Nee, dit is geen auto om mee te flaneren in krappe Amsterdamse straatjes. Maar voor wie buitenwerk en leven door elkaar lopen, voor wie een auto nodig heeft die niet vraagt maar doet, is dit mijn showpony.
In Cappadocië was hij een avonturier, in Piemonte een onmisbare werkpartner. En misschien is dat wel de beste test die je een auto kunt geven: niet hoe hij presteert op papier, maar of je hem na afloop eigenlijk niet meer wilt inleveren.
Dat ik deze Hilux nu rijd, voelt bovendien niet als achterhaald. Toyota heeft inmiddels de volledig nieuwe, negende generatie Hilux aangekondigd, die in de loop van 2026 verschijnt. Opvallend genoeg blijft juist deze Hybrid 48V-aandrijflijn, de motorisering die mij naar Piemonte en de Italiaanse Alpen bracht, ook in de nieuwe generatie bestaan en voor velen de belangrijkste keuze. Er komt daarnaast voor het eerst een volledig elektrische Hilux, met een beperkt rijbereik en duidelijk bedoeld voor lokaal werk, niet voor lange afstanden zoals deze reis. Vooruitkijkend volgt in 2028 nog een waterstofversie. Precies daarom kies ik hier en nu nog voor deze uitvoering. Niet omdat hij modern wil zijn, maar omdat hij doet wat nodig is. En misschien is dat wel de kern van een goede werkauto: niet vooruitlopen op wat zou moeten, maar feilloos functioneren in wat vandaag moet gebeuren.
De Toyota Hilux heeft een vanafprijs van € 55.398,- (excl. btw). Ik reed de Invincible-uitvoering, Double Cabine Van op grijs kenteken. In deze specificatie loopt de prijs op tot bijna € 80.000,- inclusief bpm en exclusief btw, geen impulsaankoop, maar wel eentje die je begrijpt zodra je ’m gebruikt.
Bekijk hier de Nieuwe batterij-elektrische Hilux ⬇️
