We doen graag alsof we rationele keuzes maken als het gaat om auto’s. Dat we een auto kiezen omdat hij zuinig is. Of elektrisch. Of omdat hij meer ruimte biedt dan de vorige auto. Maar als we heel eerlijk zijn, weten we dat dat niet zo werkt. Onbewust kies je iets omdat het bij je past, of omdat je hoopt dat het dat doet.
De meeste mensen die ik ken denken dan aan de bekende namen: een Duitse of Franse auto, of een Italiaanse zoals een Fiat of Alfa Romeo. Een andere, misschien wel de stijlvolste Italiaan, wordt minder vaak genoemd: Lancia. In Italië is dit vaak het eerste merk waar de Italianen aan denken bij de keuze van een compacte auto, in Nederland zijn we er simpelweg minder bekend mee.
Juist dan wordt een Lancia Ypsilon ineens interessanter dan je op het eerste gezicht zou denken. Juist omdat het iets anders is. En omdat er gewoon een sterk verhaal achter zit. En qua motorisering maakt Lancia het je eigenlijk heel makkelijk, want wie je ook bent, en waar je op dat moment behoefte aan hebt, je kunt uit drie versies kiezen.
Lancia Ypsilon EV: de stille, het quiet luxury-type
Er is een type dat altijd een beetje onder de radar blijft. Niet omdat ze niets te zeggen heeft, maar omdat ze niet de behoefte voelt om overal bovenuit te komen. Dat is de elektrische Ypsilon. Quiet luxury, letterlijk. Maar ook in hoe hij zich presenteert. Geen overdreven futuristisch gedoe in de auto, geen schreeuwerige statements, gewoon een auto die klopt. Met een elektrische range ergens rond de 360 kilometer en nul uitstoot bij het rijden, maar dat voelt bijna als bijzaak.
Het zit ‘m meer in hoe alles aanvoelt. Stijlvol. Afgerond. Met een interieur waar je gewoon graag in zit. Alsof iemand eindelijk heeft besloten dat een auto ook gewoon een fijne persoonlijke plek mag zijn in plaats van een technologisch statement. Dit is voor iemand die haar keuzes doordenkt, maar dat niet van de daken schreeuwt. Die liever mooi en fijn woont dan groot. Die liever kwaliteit heeft dan kwantiteit. En die waarschijnlijk precies weet waar haar autosleutels liggen. En haar leven rustig laat meebewegen richting elektrisch rijden.
Lancia Ypsilon hybride: de realist
De hybride Ypsilon is misschien wel de meest veilige op papier. Een driecilinder met een klein beetje elektrische ondersteuning, ergens rond de 110 pk, helemaal netjes, dikke prima. Maar juist daardoor interessant. Dit is niet de auto van iemand die zich volledig wil of kan aanpassen aan elektrisch rijden.
Dit is de auto van iemand die allang besloten heeft dat ze niet overal in mee hoeft. Die flexibel wil zijn. En gewoon zonder gedoe naar Milaan wil kunnen rijden, zonder steeds te moeten stoppen. Niet per se voorop wil lopen omdat dat “stoerder” zou zijn. Gewoon een beetje van allebei. Er zit iets heel ontspannen in die houding. Alsof je snapt dat balans ook gewoon een keuze is, geen tussenfase.
Dit is iemand die haar agenda redelijk op orde heeft, maar ook prima last-minute plannen maakt. Die weet wat ze wil, maar daar niet dramatisch over doet. Misschien wel de meest onderschatte van de drie.
Lancia Ypsilon HF: voor als je even geen zin hebt in nuance
En dan is er die andere kant. De Ypsilon die niet zozeer binnenkomt, maar gewoon aanwezig is. De Ypsilon HF: 280 pk, bredere houding, serieuzer onderstel, en ineens is die ingetogen stijlvolle Italiaan veranderd in iets dat je niet helemaal ziet aankomen. Een wolf in schaapskleren misschien. Maar het gekke is: het voelt niet als opscheppen. Meer als iemand die rustig blijft zitten terwijl iedereen praat, en dan één zin zegt waar iedereen stil van wordt. Dit is niet de schreeuwerige rebel. Dit is de gecontroleerde versie daarvan.
Iemand die heus wel van snelheid houdt, maar het niet nodig vindt om dat continu te bewijzen, behalve op die haarspeldbochten in de Dolomieten. Die plezier serieus neemt, maar zichzelf niet té serieus. En misschien juist daarom gevaarlijk leuk is.
Dus… welke ben je?
Wat Lancia hier eigenlijk doet, is best slim. Niet één auto neerzetten waar iedereen zich een beetje in moet herkennen, maar drie richtingen aanbieden en zeggen: kies maar. Of eigenlijk: herken jezelf maar. De stille. De realist. Of die ene die af en toe geen zin heeft in nuance.
En wie je ook bent, wat je ook kiest, ergens wil je gewoon dat het klopt. Dat je keuze niet alleen goed voelt, maar ook goed blijft. Misschien is dat wel het minst spannende, maar uiteindelijk het belangrijkste van alles. Juist daarom is die garantie van acht jaar (of 160.000 kilometer) best een fijne gedachte, omdat het vertrouwen geeft. En juist dat is ook fijn bij het kiezen van je auto.
