Voor deze introductie van de Alpine A390 reisde ik af naar de Gelderse hoofdstad Arnhem. De A390 is het nieuwste model binnen Alpine’s Dream Garage. Hij voegt zich bij de Alpine A110 en Alpine A290 en moet laten zien hoe Alpine zijn sportieve DNA naar het elektrische segment vertaalt.
Het merk belooft een ‘raceauto in maatpak’, maar is dat ook zo in de praktijk? Tijd om het zelf te ervaren.
Looks
Wanneer mijn blik over de Alpine A390 glijdt, valt meteen op dat het geen schreeuwerige krachtpatser of anonieme EV-doos is. De lijnen zijn strak en gespierd, met een elegant aflopende daklijn die zorgt voor een duidelijke coupé-achtige uitstraling. Het resultaat is een uitgebalanceerd, atletisch silhouet dat opvallend licht oogt voor een elektrische performance crossover.
Aan de voorkant laat Alpine duidelijk zijn signatuur zien. Smalle koplampen en een strakke lichtsignatuur geven hem een scherpe, gefocuste blik. De gesloten grille en subtiele luchtgeleiders zorgen voor een moderne uitstraling zonder futuristisch te worden.
In zijaanzicht komt het maatpak-gevoel naar voren. Alles lijkt precies passend, van de wielkasten tot de strakke schouderlijn. Mijn blik stopt bij de achterkant, daar zie ik een doorlopende lichtbalk in de volle breedte. Dit zorgt voor een lage, stabiele uitstraling.
Comfort
Binnenin voel ik materialen als alcantara en carbon, dit geeft een luxe sfeer. De sportieve zetels zien er strak uit en zitten fijn. Voldoende steun als ik wat actiever rijd, maar comfortabel genoeg om er moeiteloos uren in door te brengen. Mijn zitpositie is laag, maar nog altijd praktisch in het dagelijks gebruik.
Verplaats ik mezelf naar de achterbank dan is het daar tot ongeveer 1,85 meter (schat ik in) goed vertoeven en met meer dan 500 liter bagageruimte (en met de achterbank neergeklapt zelfs meer dan 1600 liter), is er genoeg ruimte voor wat er ook op mijn planning staat. Een spontaan weekendtripje bijvoorbeeld, want met een range tot 557 km (WLTP) kom ik een aardig eind Nederland uit.
Het infotainmentsysteem draait op het fijne Android Automotive (een andere term voor Google’s autosysteem). Het zit verwerkt in Alpine’s eigen interface dus ik heb altijd Google maps, -Assistant en – Play tot mijn beschikking. De Renault-invloeden zie je, maar vooral op een manier die het leven makkelijker maakt.
De extra’s, zoals het luxe Devialet-audiosysteem, de 360° camera en slimme functies als bidirectioneel laden maken de A390 comfortabel en veelzijdig. Dit is een Alpine waarmee ik ook naar het werk rijd, of mee op vakantie ga, of gewoon meeneem naar de supermarkt zonder dat het voelt alsof ik een raceauto aan het temmen ben.
Drive
Over raceauto gesproken, 400 pk (tot 470 voor de GTS), vierwielaandrijving en een sprint naar 100 km/u in 4,8 seconden heeft de Alpine A390 alle ingrediënten om indruk te maken. Maar dat is niet waar het in deze auto om gaat. Wat hem onderscheidend maakt is de manier waarop hij die prestaties inzet.
Dankzij drie elektromotoren, één op de voor- en twee op de achteras, en slimme torque vectoring voelt alles opvallend verfijnd. Het lijkt als de A390 continu met me meedenkt en in bochten merk ik dat meteen. Op hoge snelheid duwt hij me als het ware de bocht door.
De besturing sluit daar naadloos op aan. Scherp genoeg om betrokken te blijven, maar nooit nerveus. Ook de acceleratie past in dat plaatje. Ja hij is snel, maar waar veel EV’s hun kracht als een klap in mijn gezicht presenteren, kiest de Alpine A390 voor nuance. De opbouw is vloeiend en goed te doseren, waardoor ik niet alleen snel ben, maar ook precies kan bepalen hoe die snelheid wordt ingezet. Met de verschillende rijmodi kan ik het karakter van de auto aanpassen van ‘comfort’ tot zelfs een ‘track’-mode waarbij de achterkant zelfs wat lichter wordt. Snel en (redelijk) zuinig rijden kan ook door de mate van regeneratie aan te passen.
Interessant is juist dat verschil in karakter ten opzichte van andere Alpine-modellen. Waar een A110 me nog uitdaagt, een beetje speels en soms zelfs licht provocerend kan zijn, voelt de A390 duidelijk volwassener. Hij is stabiel, voorspelbaar en toegankelijk, zonder zijn sportieve randje te verliezen.
En dan is er nog die subtiele F1-knipoog: de overtake-modus via een rode knop op het stuur. Eén druk en de A390 krijgt tijdelijk extra vermogen zodat ik snel kan inhalen.
Value for money
Dan de vraag wat het kost. Met een vanafprijs van €67.900 positioneert de Alpine A390 zich in het premium middensegment. Daarmee zit hij in hetzelfde speelveld als coupé-SUV’s zoals de Audi Q4 Sportback e-tron en BMW iX2. Maar wat je met de Alpine A390 krijg is geen dertien-in-een-dozijn elektrische SUV, maar een auto met een duidelijke identiteit.
De marketingbelofte van een ‘raceauto in maatpak’ begrijp ik, al ligt de nadruk hier meer op het maatpak zelf dan op de raceauto. Alles bij elkaar voelt de Alpine A390 als een interessante interpretatie van sportiviteit en elektriciteit. Misschien is dat precies wat Alpine nodig heeft om niet het loodje te leggen in het drukbevolkte elektrische speelveld van tegenwoordig, denk aan de Polestar 4 en BMW i4 .
Zien en voelen hoe ‘ie rijdt? Bekijk hier de Instastories die Evelin maakte over de Alpine A390.
